มาร์ธาฝ่าโหดหนีอํามหิต
เเล้วยังไง...
ฉันเลือกเเมงกะพรุนน่ะ
กินกันอิ่มเเล้วใช่มั้ย
ใช่
มาร์ซี่มาร์ซี่เมย์
จะไปไหนน่ะ
มาร์ซี่เธอมาทําอะไรที่นี่
เป็นห่วงเเทบตาย
ฉันสบายดี
งั้นเหรอเเพทริกเขาเป็นห่วงนะ
ฉันเเค่อยากเข้าเมืองน่ะ
ให้ฉันขับพามาก็ได้นี่
ฉันอยากเดินมาเอง
เดินลุยป่าเนี่ยนะ
รับอะไรมั้ยคะ
ไม่ครับ ขอบคุณ
กินเสร็จเเล้วใช่มั้ย
ค่ะ
ไม่กินให้หมดเหรอ
งั้นฉันขอนะ
พร้อมไปกันยัง
ตอนนี้ยัง
ยังเหรอ
อย่าอิดออดมานี่มา
ตัวสั่นเชียว
ใจเย็นไว้
ก็ได้ดูเเลตัวเองด้วยนะ
ฮัลโหล
- ว่าไงล่ะ - หวัดดี
- มาร์ธาเหรอ - ใช่
เธออยู่ไหนเนี่ยหายไปไหนมา
ฉันไม่เเน่ใจนะเเต่คงเป็นทางเหนือ
เธออยู่นิวยอร์กเหรอ
คิดว่างั้นนะ
กลับมาตั้งเเต่เมื่อไร
มาถึงนานเท่าไรเเล้วเนี่ย
มาร์ธา
มาร์ธามีเรื่องอะไร
ไม่รู้สิ
ฉันกลับไปดีกว่า
กลับไปไหน
มาร์ธาเกิดอะไรขึ้นเธอโอเคหรือเปล่า
ฉันต้องวางเเล้ว
ฉันหลบออกมาน่ะ
เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งวาง
เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ
มาร์ธา
ขอโทษที่โทรหานะ
มาร์ธาอย่าวางสายนะอย่าวาง
พี่จะดูว่าเธออยู่ไหนเเล้วจะไปรับ
- มาร์ธา - ฉันรอนานขนาดนั้นไม่ได้
หมายความว่าไง บอกมาสิว่าอยู่ไหนพี่จะไปเดี๋ยวนี้
ไม่เป็นไรพี่ไม่ต้องมาหรอก
มาร์ธาพี่อยากเจอเธอขอร้องล่ะ
มาร์ธา
"จุดจอดรถเมล์"
"โค้ชยูเอสเอ"
- พี่ชงชามาให้ - ขอบคุณ
นํ้าหยดเป็นทางเลย
อีกเดี๋ยวเท็ดจะกลับจากในเมือง เราจะได้กินมื้อคํ่ากัน
ฉันเพลียมากเลย
ขอฉันนอนเลยได้มั้ย
ได้สิ
คืนนี้หลับให้เต็มอิ่มนะ พรุ่งนี้เธอจะได้สดชื่น
- หวัดดีค่ะ - ว่าไง
ว่าไงคะ
- เป็นยังไงล่ะ - เธอดูสบายดี
- เธอพูดว่าไงบ้าง - ไม่ค่อยพูดค่ะ
เธอเพลียมาก
- งั้นเหรอ - ค่ะ
เธอไปอยู่ไหนมา
เธอมีเเฟนอยู่ด้วยกันที่เเคทสกิลส์
- อะไรนะ - ไม่เป็นไรน่า
- เป็นสิ ลูซี่ - ไม่มีอะไร
เธออยู่ที่นี่เเล้ว
คราวนี้จะมาอยู่สักกี่วันล่ะ
ว่าไงมาร์ธา
- ยินดีต้อนรับนะ - หวัดดีค่ะ
- ดีใจที่ได้เจอสักที - ค่ะ
นอนหลับสบายดีนะ
ดีเเล้ว
เธอว่าบ้านเราเป็นไงล่ะ
สวยดี
- เช่าอยู่น่ะ - ใช่ถูกใจฉันมากเลย
ไม่ยักรู้ว่ามีทะเลสาบด้วย
ใช่
ยังชอบว่ายนํ้าอยู่มั้ย
ไม่อยู่ในเมืองเเล้วเหรอ
อยู่สิ แต่เราชอบแวะมา พักที่นี่ตอนสุดสัปดาห์กับวันหยุด
เท็ดกําลังสร้างตึกใหม่ในเมือง
พอเสร็จเมื่อไร
เราจะได้อพาร์ตเมนต์ห้องนึง อยากดูรูปมั้ยล่ะ
ลูซี่ตื่นเต้นที่เธอกลับมาน่ะ
นี่เเค่คร่าวๆ นะข้างในยังเเต่งไม่เสร็จ
เเต่ก็สวยดีเนอะ
ความจริงจะย้ายเข้าตอนฤดูใบไม้ผลิ
เเต่หยุดก่อสร้างเสียก่อน เลยอาจต้องรอต่ออีกสักพัก
- ใช่ต้องรออีกสักพัก - โอเค โทษทีไม่คุยเรื่องงานเเล้ว
ไม่หิวเหรอ
- ไม่ค่อยน่ะ โทษที - เธอต้องกินอะไรหน่อยนะ
ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ค่อยทําอย่างอื่นให้
เราอยู่ไหนกันเหรอ
รัฐคอนเนตทิคัต
ห่างมาไกลเเค่ไหน
- จากที่ไหนล่ะ - เมื่อวานน่ะ
จากที่ที่พี่ไปรับเธอน่ะเหรอ
ประมาณ 3 ชั่วโมงทําไมเหรอ
เเค่อยากรู้น่ะ
- ดับบุหรี่ซะ - ทําไม
ดับเถอะน่า
- นั่นเขาเหรอ - ใช่
ว่าไง
นี่มาร์ธาเหรอ
หวัดดี
- เป็นไงบ้าง - ดีค่ะ
บ้านคุณสวยดีนะ
บ้านฉันก็เหมือนเป็นบ้านของเธอนั่นล่ะ
- นึกว่าเลิกเเล้ว - เลิกเเล้ว
ฉันเป็นห่วงนะ
ฉันรู้
ขอโทษนะ
ไม่ต้องขอโทษฉันมันร่างกายของเธอ
โซอี้ดูเเลสาวคนนี้ด้วย
เธอต้องการคนดูแล เอาใจใส่สักครั้งในชีวิต
ได้ค่ะ
เธอดูเเลฉันดีมาก
- ทุกคนดีกับฉันมากเลย - ดีเเล้ว
มาร์ธา
เธอเหมือน มาร์ซี่ เมย์ นะ
คุณยายฉันก็ชื่อมาร์ซี่
นั่นปะไร
ฉันจะลงนํ้ามาด้วยกันมั้ย
ไปสิ
- ไปด้วยกันมั้ย - เดี๋ยวตามไป
มาร์ธา
เข้าใจเลือกชุดว่ายนํ้านะ
มาร์ธาขึ้นจากนํ้าเร็ว
- อะไร - ขึ้นมาเร็ว
ทําไมไม่สวมเสื้อผ้าเป็นอะไรของเธอ
- ทําเเบบนั้นเเถวนี้ไม่ได้นะ - ทําไมล่ะ
เเถวนี้มีเด็กๆ มีคนผ่านไปมา
- เเล้วไง - ห้ามทํา เข้าใจมั้ยขึ้นมาเร็ว
เราไม่ทําอะไรเเบบนี้ขึ้นมา
ทําไมไม่มาถามพี่พี่มีชุดให้เธอยืม
เป็นบ้าอะไรนะให้ตายสิ
เฮ้ มาร์ซี่
- เเม็กซ์ - เฮ้
พวกเขาไปไหนกันตอนดึกน่ะ
ไม่รู้สิไม่เคยมีใครชวน
อยากดื่มด้วยกันมั้ย
อีก 2-3 ชั่วโมงกว่าพวกนั้นจะกลับ
ไม่ล่ะฉันกะจะหยุดดื่มสักพัก ฉันว่ามันดูเข้าท่าดี
ตามใจ
ตื่นได้เเล้วทุกคน
อรุณสวัสดิ์
เราสลับงานกันทุกวัน ทุกคนเลยทําเป็นหลายอย่าง
- ถักไหมพรมเป็นมั้ย - ไม่เป็น
- เเต่ฝึกได้นะ - ไม่ต้องหรอกไม่เป็นไร
เดี๋ยวก็หางานทําได้
ต้องใช้เวลาสักหน่อย กว่าจะรู้หน้าที่ในครอบครัวใหม่
ส่วนใหญ่เราเอาผ้าห่มไปขาย เพราะเรายังต้องใช้เงินอยู่
เเต่ถ้าเริ่มทําไร่ได้เมื่อไร เราก็พึ่งตัวเองได้
จะได้ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินอีกเลย
โทษที เเพทริกว่าไง
ขอโทษเรื่องอะไรกัน
รับหน่อย
เป็นไงบ้างพวก
ก็ดีนายล่ะ
รู้สึกเหมือน...
- มันยึดกันเเน่นมากเลยนะ - ใช่เหนียวด้วย
เหมือนมีกาวเชื่อมไว้
- ปล่อยให้มันไหลวนไป - คุณน่าจะคุยกับเธอนะ
- เเบบนี้.. - เพราะงี้ถึงต้องหัดทําไง
ใช่
เดี๋ยวก็ทําเป็นเองเเหละดูดีนี่...
เป็นไงบ้างล่ะ มาร์ซี่ เมย์
- ดีค่ะ - ชอบอยู่ที่นี่มั้ย
ค่ะ สนุกดี
ทําตัวตามสบายนะ
ได้อยู่เเล้วขอบคุณ
ฉันรู้คนอื่นทอดทิ้งเธอมาตลอด
- พ่อเธอ - ว่าไงนะ
ฉันไม่โทษเธอหรอกที่ไม่ไว้ใจใคร
เเต่ถ้าอยากคบกันจริงจังละก็
เธออย่าปิดตัวเอง
เธอไม่ผิดหรอกเเต่ก็ยังเป็นอยู่
ถ้าเธอรู้สึกปลอดภัยที่นี่ ฉันหวังอย่างนั้น เปิดใจให้เราเถอะ
เราอยากช่วยเธอ
ได้สิฉันว่าพวกคุณเจ๋งมากเลย
เเต่ถ้าเธอจะอยู่ที่นี่
เธอก็ต้องทํางานกับเรา
เล่นอีกเพลงสิ
เอา "อะ เเพทช์ ออฟ เเลนด์"
นับเป็นเพลงด้วยเหรอ
- สวัสดี - สวัสดี
- วันนี้เป็นไงบ้าง - ดี
งั้นเหรอเยี่ยมเลย
วันนี้พี่เเวะร้านนํ้าผลไม้ พี่เลยซื้อนํ้าคะน้าผสมโสมมาให้
ช่วยเอาเท้าลงจากเคาน์เตอร์ทีได้มั้ย
นี่นํ้าคะน้าผสมโสมเพราะมัน...
ไม่รู้สิพี่ว่าเธอดื่มเเล้วคงรู้สึกดีขึ้น
ถ้าไม่ถูกใจพี่มีสับปะรดกับส้มนะ
- นั่นดีกว่าเยอะเลย ขอบคุณนะ - โอเค
พี่ซื้อโปรตีนบาร์มาไว้ด้วย เผื่ออยากได้ของกินเล่น
ทําไมบ้านหลังใหญ่จัง
ไม่ใหญ่นักหรอก
ใหญ่นะสําหรับ 2 คน
ก็ใช่เเต่เราชอบรับเเขก
บางทีพวกเพื่อนๆ ก็มาตอนสุดสัปดาห์
บางทีเราก็จัดปาร์ตี้มีที่ว่างๆ น่ะดี
ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอ
จะมีใครล่ะ
- พี่เเต่งงานเเล้วเหรอ - ใช่
- เมื่อไรกัน - เดือนเมษา
พี่พยายามโทรหาเธอ เเต่ดูเหมือนเธอจะทิ้งเครื่อง
ทําหายน่ะ
- ไม่คิดจะซื้อใหม่เหรอ - ไม่ได้ใช้จนชิน
- ดื่มอะไรหน่อยมั้ย - ไม่ล่ะ ขอบคุณ
เธอล่ะ มาร์ธา
- จัดงานใหญ่หรือเปล่า - เเขกสัก 40 คน
ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวเท็ด
- ป้าดอร่ามามั้ย - มาสิ
ป้าเเกอมควันโขมงบ่นนู่นบ่นนี่หรือเปล่า
- ไม่เเย่ปานนั้นหรอก - ไม่น่าอยู่กับท่านเลย
เธออยู่กับป้าเหรอ
ท่านอยู่กับฉันหลังเเม่ตายน่ะ
- ตอนนั้นเธออยู่ไหนล่ะ - มหาลัย
- ท่านคงอยากรู้ข่าวเธอ - ท่านเกลียดฉันจะตาย
ไม่หรอกน่า
มองกล้องสิ
- ไม่เอา - พี่ไม่มีรูปเธอเลย
น้องพี่สวยจริงๆ
น่ารําคาญนะว่ามั้ย
ยิ้มออกเเล้ว
ที่จริงไม่ต้องสะบัดรูปหรอกนะ
- คู่เเต่งงานไม่อึ๊บกันจริงเหรอ - อะไรนะ
ไม่จริง
โทษทีนะ
- ใส่ชุดนี้สิ - ทําเป็นเล่นน่า
- เสื้อผ้าเธอสกปรกจะตายใส่นี่เถอะ - มันสําคัญตรงไหน
เราต้องใส่เสื้อผ้าสบายๆ จะได้รู้สึกดีไง
ใส่เเล้วเกิดนะเนี่ยยัยตัวเเสบ
เเล้วเเต่เธอจะพอใจนะเเม่หมี
ถึงเธอจะล้อพี่ เเต่พี่ว่าเธอใส่เเล้วดูดีจริงๆ นะ
- อะไรกันไม่อร่อยเหรอ - เปล่า ใช้ได้เลย
- เเห้งไปหน่อยนะ - ไม่เเห้งสักหน่อย
เเค่ต้องเหยาะเกลือเพิ่มอีกหน่อย
- วันนี้เธอดูดีขึ้นนะ - ใช่
ฉันไม่อยากไปพรุ่งนี้เลย
- ให้ผมไปด้วยมั้ย - ไม่ต้อง
ฉันไม่อยากทิ้งน้องไว้คนเดียว
คุณต้องดีกับเธอนะ
ผมก็ทําตัวดีอยู่เเล้วนี่
ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกเเย่นะ มาร์ซี่ เมย์
เเต่เชื่อฉันเถอะว่ามันไม่เเย่หรอก
มันเป็นเรื่องดี
เราเจอเรื่องนี้มาเเล้ว
เราคงไม่อยู่ที่นี่หรอก ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องมันแย่
เรารักกันมากนะ
เราร่วมหัวจมท้ายไปด้วยกัน
เธอต้องไว้ใจเรา
เธอเชื่อฉันมั้ย
ดีเเล้ว
เธอโชคดีมากนะ
ฉันยอมเเลกทุกอย่างเพื่อมีครั้งเเรกอีก
- จริงเหรอ - จริงสิ
มันพิเศษมาก
ฉันจําอะไรไม่ได้เลย
พอฉันตื่นมาก็รู้สึกเจ็บ
นั่นล่ะการชะล้าง
ดีเเล้วเเสดงว่ามันได้ผล ถ้าเธอจําอะไรไม่ได้เลย
เธอกําลังชะล้างอดีต เเละสารพิษในตัว
เธอต้องเเบ่งปันกับผู้อื่น
อย่าเห็นเเก่ตัว
ฉันเปล่านะ
งั้นก็ ยิ้มสิ
มีความสุขกับคืนนี้ เรามีได้ครั้งเดียวนะ
ขอบคุณ
- เพลงใหม่เหรอเเม็กซ์ - ตรงนั้นมีอีกตัว
ใช่ เพลงใหม่เหรอ
ครับผมเขียนเมื่อวาน
- เเค่ครึ่งเพลงเเรก - เยี่ยม
- ดีมาก - ขอบคุณ
ดีเลย
เอาล่ะเพลงนี้ชื่อ "เพลงของมาร์ซี่"
เธอ...
เธอเป็นดั่งรูป
ที่เเขวน...
อยู่บนผนังของฉัน
เธอ...
เธอเป็นดั่งรูป
เหตุผลมีเพียงน้อยนิด
รอยยิ้มเธอช่างเย้ายวนใจ
ร่างกายเธอช่างสูงโปร่ง
เธอ...
เธอเป็นดั่งรูป
รูปที่สวยงาม
ก็เท่านั้น
เมื่อยืนอยู่ตรงนั้น
ยืนอยู่ในเงายามราตรี
เหงื่อเธอโซมกาย...
หยดลงบนมือของเรา
เธอถามฉัน
ถามถึงเเสงสว่าง
สาวน้อยของฉัน เธอเข้าใจดี
จงวาดฝันถึงอนาคต
หยดน้ำกลางทะเลทราย
ให้ความลึกลับนั้นพเนจรไป
ยังดินเเดน...อันไกลเเสนไกล
คุณพูดอย่างนี้ 2 เดือนเเล้ว ฉันยังไม่ได้อะไรสักอย่าง
อีก 14 วันผมก็จะไปประชุมเเล้ว
เยี่ยมเลยอยากได้ยินอยู่พอดี ขอบคุณนะ
- ทําอะไรเนี่ย - ทําความสะอาด
อยากช่วยทํางานบ้าง
ดีเเล้ว
ฉันจะไปเเล่นเรือไปด้วยกันมั้ย
ลูซี่ ไปด้วยมั้ย
เปล่า เธอต้องเข้าไปในเมือง
มาเหอะน่า เดี๋ยวสอนขับเรือให้
ไม่เป็นไร
มาเถอะ
โทษที
ไปเเล้วนะไปเเล้วๆ
- โอเคพอเเล้ว - ได้เลย
โอเค ปล่อยล่ะนะ
เอาหน่อยมั้ย
เอาสิ
- กับลูซี่เป็นไงบ้าง - ก็ดี
- รู้สึกแปลกมั้ยที่อยู่ด้วยกัน - เปล่านี้ ทำไม
เห็นไม่เจอกันนาน
ไม่รู้สิก็เป็นธรรมดาของพี่น้องมั้ง
เธอไปไหนน่ะ
ไปหาหมอ
- ทําไมล่ะ - ไปตรวจน่ะ
เราว่าจะมีลูกกัน
- อะไรเล่า - นึกภาพไม่ออกเลย
ลูซี่อุ้มเด็กเนี่ยนะ
ไหงงั้นล่ะ
เธอคงทําอะไรไม่ถูกเลยล่ะ
คุณอยากมีลูกเหรอ
ถ้าเธอมีความสุข ฉันก็ดีใจ
เเสดงว่าคุณไม่มีความสุข
ตอนนี้น่ะเหรอ
ไม่เลย เธอเป็นคนดี
เธอเป็นคนดี
อีกกระป๋องมั้ย
เอามานี่
ลูซี่โล่งอกที่เธอกลับมา
ลูซี่เป็นห่วงมากนะ
- ทําไมล่ะ - ก็เธอหายตัวไปน่ะสิ
ไม่โทรมาเลย 2 ปี
คงห่างหายกันไปน่ะ
บอกให้คนอื่นรู้ว่าอยู่ไหนก็ดีนะมาร์ธา
คนเขาเป็นห่วง
- ฉันไม่คิดว่าลูซี่จะเป็นห่วง - ห่วงสิ
ลงไปว่ายนํ้าได้มั้ย
ไม่ต้องขอฉันหรอก
- พระเจ้าช่วย - อะไรกัน
- มาร์ธาเธอทําอะไรน่ะ - เปล่า
ให้ตายสิจู่ๆ เข้ามาได้ไง
ขอโทษ
จะบ้าตายเป็นอะไรของเธอ
ฉันนอนคนเดียวไม่ค่อยหลับ
ทั้งที่วันๆ เอาเเต่นอนเนี่ยนะ
อยู่เถอะอยู่นี่เเหละ
ทําไมคิดว่าจู่ๆ จะเข้ามาก็ได้
ไม่รู้สิเตียงก็ใหญ่พวกพี่ก็อยู่อีกข้าง
เธอบุ่มบ่ามเข้ามาตอนเรามีเซ็กซ์ไม่ได้
- มันไม่ปกตินี่มันเรื่องส่วนตัว - โทษที
ไม่ต้องขอโทษหรอกเเค่...
พี่อยากให้เธอเข้าใจว่าทําไมถึงทําไม่ได้
เข้าใจเเล้ว
- จริงเหรอ - จริงสิ
- ยังไงล่ะ - เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ปกติ
พระเจ้า
นอนลงเถอะมาร์ธา
- ให้มันได้อย่างนี้สิวะ - อย่าไปเลย
นอนซะนะ
ขอโทษที่คุณต้องมานอนข้างนอก
ขอบคุณที่อดทนนะคะ
ผมมีทางเลือกนักเหรอ
ฉันเเค่อยากให้น้องสบายใจ
ผมมีเวลามาที่นี่ปีละ 2 สัปดาห์
- มาพักผ่อน - ฉันรู้ค่ะ
- ผมเครียดมากนะ - ฉันเข้าใจค่ะ
ที่ต้องดูแลเรื่องสร้างตึก ไม่งั้นธนาคารจะยึด
ไม่เกี่ยวกับมาร์ธาเลยนะ
เปล่าประเด็นคือ ผมไม่อยากมีเรื่องต้องเครียดเพิ่ม
ฉันเป็นญาติคนเดียวของเธอ
ฉันอยากให้เธอรู้ว่าเธอหวังพึ่งฉันได้
- มันซับซ้อนน่ะ - ถึงจะซับซ้อนยังไง
เราจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ว่าเธอทำตัวเพี้ยนๆ ไม่ได้หรอก
ผมขอโทษ
เฮ้
ตอนดึกพี่ได้ยินเสียงหลังคาดังมั้ย
ไม่นี่
ลูกสนตกใส่ล่ะมั้ง
ไปหัดทําสวนมาจากไหน
ที่ที่ฉันเคยอยู่น่ะมีสวน
- ใช้ได้นะเนี่ย - ฉันก็ทําอะไรเป็นนะ
พี่รู้อยู่เเล้ว
เขาเคยถึงเนื้อถึงตัวเธอมั้ย
- ใคร - เเฟนเธอน่ะ
หมายความว่ายังไง
เขาเคยตบตีเธอมั้ย
ไม่
หูเธอมีรอยชํ้า
ตอนโทรหาพี่เสียงเธอดูกลัวมาก
ไม่ยักสังเกต
- เเน่ใจว่าเขาไม่ได้ทําร้ายเธอนะ - เเน่สิ
บอกพี่ได้นะ
เขาไม่เคยตีฉัน
พี่อยากให้เราเปิดอกคุยกันได้
- ก็นี่ไง - พูดมาสิ
ไม่มีอะไรให้พูดถึง
ฉันมีเเฟน มันโกหก ฉันขอเลิกเเค่นั้น
ไม่เห็นต้องทําให้เป็นเรื่องใหญ่
- นี่ อย่าไปมอง - ไม่เอา
บอกว่าไม่
- เธอ โอเคนะ - อืม
เขาพูดถูกไม่รู้ทําไมฉันอ่อนเเอนัก
ไม่ใช่สักหน่อย
จะออกล่ะสิ
ใครน่ะ
ฉันว่าชื่อซาราห์นะ
ไปดูเเลเธอสิ
- เธอคิดงั้นเหรอ - ใช่ เธอพร้อมเเล้ว
โซอี้ช่วยได้เเต่ถ้าเป็นเธอก็จะดีมาก
เอางั้นก็ได้
- เฮ้ทุกคน - หวัดดี
- เคธี่ นี่ซาราห์ - หวัดดี ซาราห์
นั่นโซอี้ นี่มาร์ซี่ เมย์
- หวัดดี - หวัดดี
เราเเบ่งกันใช้ถ้าสวมพอดีก็ใส่เลย
เจ๋ง
นี่เป็นที่ที่เรานอน
นอนเตียงไหนก็ได้ที่ว่าง หรือจะนอนข้างล่างก็ได้
- ฉันหิวเเล้วกินอะไรกันเถอะ - เรากินไม่ได้จนกว่าจะถึงมื้อเย็น
- จริงเหรอ - เดี๋ยวเธอก็ชินเอง
ร่างกายเราไม่ต้องการอาหารขนาดนั้น
หวัดดี
เขาน่ารักมาก
- ลูกชายใคร - เคธี่
เเต่เราช่วยกันเลี้ยง
เเพทริกเป็นพ่อเหรอ
มานี่มา
หน้าเหมือนเขาเลย
ที่นี่มีเเต่เด็กผู้ชาย
เขาจะมีเเต่ลูกชายน่ะ
- เธอเลี้ยงเขาเก่งนะ - อยากอุ้มเขามั้ยล่ะ
ไม่ล่ะ ฉันคงไม่ต้องเลี้ยงเด็กใช่มั้ย
ไม่หรอก ถ้าเธอไม่อยากเลี้ยง
มีงานหลายอย่างที่เธอทําได้
เดี๋ยวก็หางานทําได้เอง
ต้องใช้เวลาหาหน้าที่ในครอบครัวใหม่
ใช่เเล้ว
วันนี้ฉันโทรไปขอเงินพ่อ
เเพทริกรู้หรือเปล่า
รู้เขาเป็นคนขอให้โทร
ถ้าเราต้องการอะไรจริงๆ ฉันถึงจะโทร
- เเล้วเป็นไง - ก็ดีพวกเขาไม่ใช่คนใจดํา
เขาให้เงินมาหรือเปล่า
ให้เขาคิดว่าฉันติดยา
บอกไปหรือเปล่าว่าไม่ใช่
เปล่าเพราะงั้นเเหละถึงได้เงินมา
พ่อคงยอมให้เงินไปซื้อ มากกว่าให้ฉันไปอมนกเขาเเลกยา
หนูก็เคยเล่นยานะ
ไม่มากหรอกเเต่ลองมาเเทบทุกอย่าง
ยกเว้นเฮโรอีน
ดีที่เคยลองมาหมดเเล้ว จะได้หาตัวตนเจอ
- เเล้วเธอดื่มเหล้ามั้ย - ไม่
เคยดื่มตอนนี้ไม่ดื่มเเล้ว
ดีเพราะเราไม่ดื่มกัน มันทําให้หงุดหงิดไม่มีสมาธิ
อย่าเข้าใจผิดนะซาราห์ เราไม่ค่อยคุยกับคนในครอบครัวเก่าเเล้ว
- หนูคงไม่โทรหาพ่อหรอก... - มาร์ซี่
เฮ้
หวัดดีรู้จักซาราห์หรือยัง
เเซลลี่นี่เอง
พอเเล้ว
เอาเเค่ครึ่งเม็ดพอ
โอเค
โทษทีนะ
พี่ล้างให้ได้นะถ้าอยากไปนอน
ไม่เป็นไร
- ทําไมไม่ไปนอนพักล่ะ - โอเค
หวัดดี
มีอะไรคะ หนูต้องทําอะไร
ไม่ต้องทําอะไรที่ไม่อยากทํา
- ดื่มนี่สิ จะได้ผ่อนคลาย - ขอบคุณค่ะ
เป็นสมุนไพรเริ่มการชะล้างน่ะ
เราผ่านมาเเล้วทั้งนั้นไม่มีอะไรต้องห่วง
ทําไมต้องสวมเสื้อคลุมอาบนํ้าด้วย
ฉันรู้มันดูงี่เง่าเเต่มันเป็นขั้นตอนน่ะ
- พระเจ้า - เธอสวยมาก
ขอบคุณ
นี่เป็นคืนพิเศษของเธอกับเขา
ขอให้สนุกนะ
เธอทําได้ดีเเน่
คงงั้น
รู้สึกไม่ค่อยดีเลย
ไม่เป็นไรนอนลงเถอะ
ให้ไปเตรียมอาหารเลยมั้ย
พี่เพิ่งทําสลัดส่วนเท็ดกําลังทอดปลา
- นึกว่าให้เราทําซะอีก - เราทําเเล้วไงเมื่อคืน
นั่นสินะ
เคยรู้สึกเหมือนไม่รู้ว่า อะไรเป็นความทรงจํา
หรือความฝันมั้ย
ไม่เชิงนะไม่เคย
เธอโทษพี่หรือเปล่า
เปล่านะ
เรื่องไหนล่ะ
ไม่รู้สิ
พี่อยากรู้ว่าทําไมเราเลิกติดต่อกัน
ฉันไม่ค่อยคิดถึงมันหรอก
- จริงเหรอ - ก็เราอยู่ไกลกันนี่
บางครั้งพี่ก็สงสัยว่า พี่ดูเเลเธอไม่ดีพอหรือเปล่า
- อดีตไม่สําคัญหรอก - สําคัญสิ
ฉันดูเเลตัวเองเเล้วไง
เรื่องนั้นพี่รู้ แต่บางครั้ง พี่คิดว่าน่าจะทำได้ดีกว่านี้
พอเถอะ
- เธอไม่เคยคิดถึงมันเลยเหรอ - ไม่เคย
ไม่ได้โกรธพี่ใช่มั้ย
ให้ตายสิ ฉันรู้พี่ไม่ค่อยห่วงใยฉัน แต่ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ ตอนนี้ก็ยังรู้
ไม่ใช่นะมาร์ธาพี่ห่วงเธอมากนะ
บางครั้งฉันก็คิดว่าน่าจะกลับบ้าน
เเล้วส่งเธอเรียนมหาลัย
- เธอหัวดีจะตาย - ไม่ต้องมาสั่งสอนฉันตอนนี้หรอก
เเต่ก่อนฉันก็ไม่ต้องการ ฉันเป็นครู ฉันเป็นผู้นํา
พี่ไม่เคยยอมให้ฉันเป็น เเต่ตอนนี้ฉันรู้เเล้วว่าตัวเองเป็นใคร
ครูกับผู้นําเหรอ
เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย
- พี่น่ะ... - มากินได้เเล้ว
พี่เป็นคนสนับสนุนเธอ ให้ผลักดันตัวเองอยู่ตลอด
เธอต่างหากที่ผลักไสพี่
- มาร์ธา - เเค่เพราะเป็นพี่น้องกัน
ไม่ได้หมายความว่า เราต้องคุยทุกเรื่องที่พี่คิดหรอกนะ
มากินกันได้เเล้ว
มาเถอะอย่าเสียมารยาท
เธอมีเเผนยังไงมาร์ธา
เเผนอะไร
ชีวิตเธอไง
ไม่รู้สิ
คิดมั้ยว่าจะไปทํางานอะไร
ไม่ได้คิด
วัยอย่างเธอต้องเริ่มคิดเเล้วนะ ว่าจะยึดอาชีพอะไร
ทําไมล่ะ
ชีวิตผู้ใหญ่ก็เป็นอย่างนี้เเหละ
ใช้ชีวิตเเบบอื่นก็ได้
- งั้นเหรอ - ใช่เเล้ว
เเบบไหนล่ะ
ไม่รู้สิ
คนเราไม่ต้องทํางานหรอก เเค่มีตัวตนอยู่ก็พอ
เขาแค่บอกว่าเราน่าจะคุยกัน ว่าเธอสนใจเรื่องอะไร
เราจะได้คิดหาวิธี...
มีหลายครั้งในชีวิต ที่ฉันอยากไปมีตัวตนอยู่ที่ฝรั่งเศสนะ
- คุณทำได้นะ ถ้าอยากทำ - มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก
คุณไม่ได้ผิดหรอกนะ เเต่คุณถูกสอนให้วัดค่าความสําเร็จ
ด้วยเงินทองเเละวัตถุ
เเต่มันไม่ใช่วิถีชีวิตที่ถูกต้อง
ไม่ถูกต้องงั้นเหรอ
เเล้ววิถีชีวิตที่ถูกต้องนี่มันยังไงกัน
มาร์ธาที่ถูกต้องน่ะเป็นยังไง
หายหน้าหายตาไป ไม่ติดต่อคนในครอบครัว 2 ปี
ปล่อยให้คนเป็นห่วงเเทบตายงั้นเหรอ
หรืออยู่โดยไม่มีอะไรจนกระทั่ง
โผล่หัวมาที่บ้านเรา
หวังจะมาเกาะเรากิน นั่นน่ะเหรอวิถีชีวิตที่ถูกต้องหยุดเลยนะ
เธอมานั่งเทศน์เรื่องการใช้ชีวิต
เเต่เท่าที่ผ่านมาฉันไม่เห็น ว่าเธอจะมีค่าอะไรสักอย่าง
จําไว้ด้วยนะว่าบ้านฉันคุ้มกะลาหัวเธออยู่
เเถมยังมาอาศัยฉันกินระวังปากไว้ด้วย
- เพราะเธอมันปากเสีย - เเกไม่รู้อะไรสักอย่างหรอก
ฮัลโหล
ใครพูดคะ
ใครพูดอยู่น่ะ
โซอี้เหรอ
เธอไม่อยู่นั่นเหรอ
ไม่อยู่
เธออยู่ไหน
ใครพูดน่ะ
เเล้วเธอเป็นใคร
มาร์ลีน ลิวอิส
เธอล่ะ
มาร์ซี่เหรอ
จิ๊กล่ะนะ
เห็นน้องฉันบ้างมั้ย
ผมสีเเดงกระเต็มหน้า
เก่งมาก
- เจ๋ง - เฮ้
- อย่าไปยุ่งเรื่องคนอื่นเลย - โอเค
ฉันเทพเรื่องนี้จริงๆ นะ ไม่มีใครเร็วเท่าฉันหรอก
นั่นล่ะ ใช่เลย
พระเจ้าเธอเซ็กซี่ชะมัดเวลายิง
เห็นเเล้วเเข็งเลยนะเนี่ย
- ไปให้พ้นเลย - ขอบคุณนะเครื่องร้อนเเล้ว
เอาล่ะมาร์ซี่มาสนุกกัน
ปล่อยหัวเข่าตามสบายนะ
- ให้ใจเราตรงกันด้วย - เเม็กซ์นายหาเรื่องเเต๊ะอั๋งมาร์ซี่เหรอ
ฉันสอนเธอยิงปืนอยู่เห็นมั้ยเนี่ย
เเล้วก็ลั่นไก
- หวัดดีเเพทริก - ยิงเเม่นนี่
เฮ้
เล็งให้ดี
หายใจเข้าลึกๆ
รู้สึกถึงเเรงดันจากท้องขึ้นมาที่มือ
นึกถึงคนที่ทําเธอเจ็บ คนที่โกหกเธอรู้สึกถึงมัน
รู้สึกถึงที่พวกนั้นทํากับเธอ
ให้มันพรูออกมา
ส่งไปที่ปืน
ให้มันเเผ่ขยาย
หายใจออก
ยิง
- รู้สึกดีใช่มั้ย - ใช่
ทีนี้ลองใหม่
หมายความว่าไง
ยิงมัน
- มันยังไม่ตายนะ - งั้นก็ยิงเเม็กซ์
ได้เอาเลยเล็งสิ
หายใจ
- เอาเลย - เอากะมันสิ
อย่าเดินหนีฉันเเม็กซ์
เเมวมันเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย
- มันทรมาน - ฉันทําไม่ได้
เเม็กซ์น่ะ ไม่มีค่า
มันเเค่อยากมาเเอบเเต๊ะอั๋งสาวๆ
เเต่เธอไม่เหมือนใคร
เธอเป็นครูเเละเป็นผู้นํา
เธอไม่รู้เพราะไม่มีใครยอมให้เธอเชื่อ
เธอเป็นครู เเละผู้นํานะมาร์ซี่พิสูจน์สิ
เเมวนั่นเป็นตัวเเทน สิ่งจอมปลอมที่เธอเคยรัก
เธอหลงผิดไปยึดมั่นความรู้สึกพวกนั้น
ฉันจะเห็นแก่ตัว อยู่คนเดียวไปวันๆ ใช้พรสวรรค์นี้เพื่อตัวเองก็ได้
เเต่ฉันยอมเสียสละ เพื่อเป็นให้ได้อย่างที่เธออยากให้เป็น
- ทําไมไม่เชื่อใจฉัน - ฉันเชื่อนะ
งั้นทําไมต้องให้ฉันอธิบายทุกเรื่อง
อะไรทําอย่างนั้นทําไม
คุณบอกว่ามันป่วยไง
มีตัวหนึ่งที่ป่วยโซอี้รู้ว่าตัวไหน
ผมขอโทษ
ลองอีกทีนะ
คนดีของฉัน
มานี่มา
พร้อมนะ
เล็ง
- พี่ไม่ควรสูบนะ - ว่าไงนะ
- พี่ไม่ได้สูบ - แล้วยิ่งกำลังปั๊มลูกด้วย
ยุ่งเรื่องตัวเองไปเถอะ
ตอนนี้พี่ไม่อยากคุยกับใคร
เม้มปากสิ
เเบบนี้สวยกว่านะ
เธอสวยมากเลย
ขอบคุณ
ไอ้หมอนี่...
หวัดดี
ทุกคนจ๊ะ นี่น้องสาวฉันเองมาร์ธา
- เจ๋งดีนะ - คุณชื่ออะไรเหรอ
ว่าไงนะครับ
คุณชื่ออะไร
ไมค์
อยากดื่มอะไรหน่อยมั้ย
เเต่ก่อนเคยดื่มเจ้านี่
โอเคเพียวๆ เลยนะ
นายไม่ควรจะดื่มนี่ไมค์
ผมไม่ได้ดื่ม
เเกคิดว่าตัวเองฉลาดนักใช่มั้ย
มาร์ธา
มาร์ธาเป็นอะไรมั้ย
- เดี๋ยวก่อนเกิดอะไรขึ้น - มันโกหกฉัน
- ใคร - เราต้องหนี
- โอเคเดี๋ยวฟังนี่ก่อนเกิดอะไรขึ้น - เราต้องหนีเเล้วฉันรู้จักมัน
- ขึ้นไปบนห้องก่อน - อะไรเนี่ย
เราต้องหนีเธอไม่อยากอยู่อย่างนี้เเน่
มาร์ธาไปอยู่ในห้องพี่
- เข้าห้องนอนไปเลย - ขอเถอะ
- เธอเป็นอะไรอีกล่ะ - พี่ไม่ฟังฉันเลย
พี่ฟังอยู่เเต่พี่ไม่รู้เธอพูดถึงใคร
- มันอยู่ที่นี่ด้วย - เอาล่ะ มานี่...
อย่าเเตะตัวฉัน พี่ไม่ฟังฉันเลย
- มานี่ก่อน - หายใจลึกๆ
- หยุดนะ - หายใจลึกๆ
- หายใจลึกๆ สิ - ปล่อยฉันนะ
- มาร์ธาหายใจลึกๆ - ไม่ๆ
- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย - ฉันไม่รู้เลย
- มาร์ธาหายใจลึกๆ - หยุดสิ
ไม่เป็นไรนะ เธอไม่เป็นไร
มาร์ธาหายใจลึกๆ ก่อนได้โปรดเถอะ
บอกพี่ได้มั้ยว่ามันเรื่องอะไร พี่ไม่รู้ว่าเธอพูดถึงอะไรอยู่
หายใจลึกๆ นะ
นั่นล่ะ
กลืนลงไป
เสร็จเเล้วโอเค
เอาล่ะมองหน้าพี่
- หวัดดี - อะไรวะ
ไปกันเถอะ
เเกจะเอาอะไร
เปล่า
ไม่ต้องทํางั้นหรอก
เราจะไปเเล้ว
ไปกันเถอะพวกเรา
โทษที
- ให้ตายสิวะ - ใจเย็น
ถ้าคุณใจเย็นจะไม่มีใครเจ็บตัว
เเกต้องการอะไร
เราไม่ได้ต้องการอะไร
- ออกไป - เราเเค่เดินดูบ้านสวยดีนี่
ถ้ารู้ว่าคุณอยู่คงไม่เข้ามาหรอก
ออกไปเถอะ
ไปเเน่เเต่อยากเเน่ใจ ว่าคุณจะไม่เเจ้งตํารวจ
ไม่เเจ้งหรอก
- ไม่ได้เอาอะไรไปใช่มั้ย - เปล่า
งั้นก็เดินออกไปเลย
- ฉันเเค่อยากให้บ้านปลอดภัย - ปลอดภัยเหรอ
ทําไมจะไม่ปลอดภัยล่ะ
ถ้าคุณไม่เเจ้งตํารวจทุกอย่างก็จะโอเค
ไม่ทําหรอก
ฉันรับปากเเล้วออกไปซะ
บอกให้ออกไปจากบ้านกูไง
มาร์ซี่มาเร็ว
เข้าใจเเล้ว
ไปสิ
เสร็จเเล้ว
ให้ตายสิ
เฮ้
มาร์ธา
พี่ชงชามาให้
ขอบคุณค่ะเเม่
ถ้าร้อนไปก็เป่าซะนะ
ขอโทษที่ทํางานเลี้ยงพังนะ
เปล่าสักหน่อยทุกอย่างเรียบร้อยดี
งานเลิกเเล้วเหรอ
ใช่เธอหลับไปทั้งคืนเลย
ดีเเล้วล่ะ
ลุกขึ้นมาดื่มชาหน่อยมั้ย
ไม่ล่ะ ไม่อยากดื่ม
เธอโอเคนะ
รู้ใช่มั้ยว่าความตาย...
เป็นส่วนหนึ่งที่สวยงามที่สุดของชีวิต
ความตายสวยงาม เพราะเราทุกคนกลัวตาย
ความกลัวเป็นความรู้สึกที่น่าทึ่งที่สุด เพราะมันทําให้เรารู้ตัว
พาเธอมาอยู่ ณ.ขณะนี้
ทําให้เธอมีตัวตน
เมื่อไรที่เธอมีตัวตนนั่นล่ะคือนิพพาน
ความรักอันบริสุทธ์
ความตายเป็นรักอันบริสุทธ์
- ฮัลโหล - หวัดดีวัตส์อยู่มั้ย
- ใครพูดคะ - เจน วัตส์อยู่มั้ย
- ให้ช่วยอะไรมั้ยคะ - ใครพูดน่ะ
มาร์ลีน ลิวอิส
นามสกุลอะไรเหรอเจน
เฮลเลอร์ไม่รู้ว่าโทรผิดหรือเปล่า
ไม่รู้สิคะ คุณคิดว่าไง
- เจน โทรมา - อะไรนะ
เจน
ฮัลโหล
เฮ้ เป็นไงบ้าง
ได้สิได้เลย เดี๋ยวฉันไปที่นั่นวันศุกร์
เปล่านั่นญาติฉันมาร์ลีน
โอเค ได้เลย
ได้เลย ไว้เจอกันนะ ดีใจที่เธอโทรมา
โอเค บาย
ว่าไง
ถาม 3 คําถามเช็คชื่อรับข้อความ
มาร์ลีน ลิวอิส หรือไมเคิล ลิวอิส
มาร์ซี่
ห้ามกินจนกว่าพวกเขาจะกินเสร็จ
เธอก็รู้นี่
ฉันรู้ขอโทษนะเคธี่
- ใครคือเคธี่ - อะไรนะ
ไปนั่งไปเดี๋ยวพี่ทําเอง
- เกิดอะไรขึ้นเนี่ย - ใครจะไปรู้ล่ะ
- เธอต้องไปพบเเพทย์ - ฉันรู้
โอเค ผมจะลองหาศูนย์พักพิงดูพรุ่งนี้
ศูนย์พักพิงเหรอ
ผมว่าเธอไม่ควรอยู่กับเราเเล้ว
เราช่วยอะไรเธอไม่ได้ ถ้าเธอเป็นเเบบนี้
ฉันไม่อยากพูดเรื่องนี้เเล้วเข้าใจนะ
โซอี้
ว่าไง
ฉันหยุดคิดถึงผู้ชายคนนั้นไม่ได้
ฉันรู้
มันก็เป็นไปอย่างนี้เเหละ
เราไม่เคยอยู่หรือตาย
เราเเค่มีตัวตน
เขาก็ยังมีตัวตนอยู่ในจักรวาลคู่ขนาน
อย่าไปคิดถึงมันก็พอ
เเพทริก
มีอะไร
โทษทีที่มากวน
เเต่ผมได้ยินพวกผู้หญิงพูดกันข้างนอก
นี่โซอี้นะคุยกันได้มั้ย
เปิดให้เข้าไปหน่อย
ลืมมันไปซะเธอไม่เรียนรู้อะไรเลย
- เปล่านะ - ฉันนึกว่าเราผูกพันกัน
- ก็ใช่นี่ - พิสูจน์สิ
ฉันอาจเรียกร้องจากเธอมากไป
ฉันจะคาดหวังกับเธอให้น้อยลงตกลงมั้ย
- ฉันขอโทษ - ไม่เอาน่า
เธอเป็นคนโปรดของฉัน
ฉันไม่ยอมเสียเธอไปหรอก
มาร์ธา
เวรเอ๊ย
- ไม่เป็นไรนะ - เออสิ
- พระเจ้าเกิดอะไรขึ้น - เธอถีบผมตกบันได
- อะไรนะ - เธอถีบผมตกบันได
ให้ตายสิวะ เราต้องทํายังไงเนี่ยลูซี่
เธอเป็นบ้าอะไรนักหนา
- ฉันสับสน - เรื่องอะไรยะ
- เธอสับสนอะไรนักหนา - ฉันนึกว่าเขาเป็นคนอื่น
คิดว่าเขาเป็นคนอื่นเนี่ยนะ เธอเพี้ยนหนักเเล้วหรือไง
ฉันไม่เอาอีกเเล้ว เข้าใจมั้ย ฉันไม่ทนเเล้ว
ฉันโทษตัวเองมาไม่รู้กี่ปี ฉันเบื่อเต็มทน
ฉันเบื่อที่ต้องไล่ตามเธอ เป็นกังวลเรื่องเธอ
ฉันขอโทษ
- เธอต้องไปหาหมอมาร์ธา - ฉันรู้
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ
- มีเรื่องอะไร - ฉันไม่รู้
เราจะพาเธอไปหาหมอ
จะให้ฉันเข้าโรงบาลบ้าเหรอ
พี่ไม่รู้จะช่วยเธอยังไง
- อย่าเลยนะได้โปรด - พี่ช่วยเธอไม่ได้มาร์ธา
ได้โปรดเถอะ ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้
ไม่ได้
พี่ทําไม่ได้
เรากําลังจะสร้างครอบครัว พี่รู้สึกไม่ปลอดภัยที่เธออยู่ด้วย
- ลูซี่ - อะไร
มีอะไร
เเกจะเป็นเเม่ที่ไม่เอาไหน
เธอมีเงินเหลือมั้ย
ไม่มีเหรอ
ฉันก็ว่าเธอไม่มีหรอก
เราจะดูเเลทุกอย่างให้เอง
เฮ้
- จะไปว่ายนํ้าเหรอ - อืม
มันหนาวนะ
ฉันทนได้
พี่ว่าเมื่อคืนเราสองคน พูดอะไรไปโดยไม่ตั้งใจ
อืม
เรานัดหมอไว้ให้เธอพรุ่งนี้เช้า
ที่นั่นเป็นยังไง
ก็ดูดีนะ
อยู่ไม่ไกลจากเราเท่าไร
อีกชั่วโมงหนึ่งเราจะกลับเข้าเมือง
- เตรียมตัวให้พร้อมนะ - ได้
มันทําบ้าอะไรน่ะ
ไอ้เพี้ยนเอ๊ย
- พระเจ้าคุณโอเคนะ - ผมไม่เป็นไร
จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้
คําเเปลโดย: สิริกาญจน์ กิตติรักษกุล
[Thai]